Żywienie szynszyli w hodowli

Szynszyle są gryzoniami niezwykle odpornymi na ciężkie warunki atmosferyczne i żywieniowe. Ponieważ ich środowiskiem naturalnym są bardzo wysokie góry, gdzie jest bardzo sucho i jałowo, potrafią poić się jedynie wodą pozyskaną z porannej rosy i żywić się roślinami, które znajdą na swojej drodze, liśćmi, owocami, korzeniami itp.
Żywienie szynszyli w hodowli na fermie lub w domu podlega jednak zupełnie innym prawom. Szynszyle powinny być odżywiane bardziej wartościowo. Dzięki temu są w stanie przeżyć nawet o dziesięć lat więcej niż w środowisku naturalnym, a ponadto ich futro osiąga większy połysk.
Na co dzień szynszyle powinny zjadać paszę granulowaną i pić około 3 centymetry sześcienne wody. Warto jednak urozmaicać dietę gryzoni, poprzez dodawanie co jakiś czas tzw. uzupełniaczy. Raz na trzy dni można podać szynszylom siano. Poza tym, co siedem dni dodatkowo karmi się je mieszanką zbożową i smakołykami, do których należą marchewki, jabłka, rodzynki i mlecze.
Jeśli chodzi o żywienie szynszyli zaraz po miocie, to odpowiednie jest podawanie matce mieszanki ziół i granulowanego mleka. Młode szynszyle szybko po urodzeniu zaczynają spożywać normalny pokarm, taki sam jak dla dorosłych osobników.
Żywienie szynszyli to jednak nie jedyny aspekt, który decyduje o jakości wyhodowanych osobników. Hodowca powinien dbać również o odpowiednią wilgotność, temperaturę, oświetlenie i wymianę powietrza. Każdy z tych elementów wpływa na rozwój gryzoni, na ich zdrowie i jakość futra. Największą zaletą hodowcy szynszyli jest więc dbałość o szczegóły.

Rozmnażanie szynszyli

Szynszyle dość szybko dojrzewają płciowo. U samców odbywa się to już w szóstym miesiącu życia, u samic zaś w około siódmym. Rozmnażanie szynszyli poprzedzone jest kojarzeniem partnerów, co może być dość uciążliwym procesem.
Najlepiej jest łączyć pary szynszyli na stałe w wieku sześciu miesięcy. Później może to być mocno problematyczne. Dorosła samica, jeśli nie spodoba jej się partner, potrafi być wobec niego bardzo agresywna i rozmnażanie zakończy się fiaskiem.
Najlepiej jest kojarzyć pary w okresie aktywności płciowej i to przed południem, gdyż wówczas w ciągu całego dnia szynszyle są najspokojniejsze. Pomaga również wpuszczenie samicy do klatki samca, zamiast na odwrót. Samica jest mniej agresywna. Można również starać się oswoić je ze sobą, poprzez pozwolenie im na bieganie przez całą noc po pokoju. Trzeba jednak zachować ostrożność i usunąć wszystkie przedmioty, które mogą uszkodzić gryzonie. Istnieje jeszcze jeden, trochę bardziej drastyczny sposób na kojarzenie z powodzeniem. Można umieścić parkę w małym pudełku, o wymiarach 30x30x15 centymetrów. Wielkość pudełka uniemożliwia poruszanie się, a tym bardziej wszczęcie walki. Znakiem, że szynszyle zaakceptowały siebie jest obwąchiwanie i ocieranie się podbródkami. Rozmnażanie szynszyli i łączenie je w pary nie jest łatwym zadaniem, gdy są już osobnikami dojrzałymi, jednak przy cierpliwości hodowcy jest to możliwe.
Gdy już dojdzie do zapłodnienia, nastaje czas dość długiej ciąży. Trwa zazwyczaj 111 dni. O ciężarną samicę trzeba dobrze dbać. Ma ona pobudzony apetyt i nie lubi, gdy chwyta się ją gwałtownie. W trakcie wykotu może być agresywna dla samca. Najlepiej jest więc przełożyć do innej klatki, bo może skończyć się to tragicznie.